Πολιτική διαθήκη του Αδόλφου Χίτλερ

Φεβρουαρίου 1945

Ο Ουίνστων Τσώρτσιλ δείχνει να θεωρεί τον εαυτό του ως τον δεύτερο Πιτ. Οποία ψευδαίσθηση! Το 1793 όμως ο Πιτ ήταν τριάντα τεσσάρων ετών. Ο Τσώρτσιλ, αντίθετα, είναι ηλικιωμένος άνθρωπος και ικανός μόνον για να εκτελεί τις εντολές του παρανοϊκού Ρούσβελτ.

Σε κάθε όμως περίπτωση, οι συνθήκες δεν επιδέχονται συγκρίσεως. Ανατρέξατε νοερώς στις επικρατούσες συνθήκες επί εποχής Πιτ. Υπό το αγγλικό πρίσμα, ήταν δικαιολογημένος απόλυτα να μην δέχεται οποιαδήποτε επαφή με τον Ναπολέοντα, τηρώντας, όπως και συνέβη, ακλόνητη στάση, εξασφαλίζοντας για την χώρα του κάθε εφικτή δυνατότητα ώστε να διαδραματίσει τον ρόλο και την πολιτική που οι συγκυρίες της επέβαλλαν κατά τον 19ο αιώνα. Επρόκειτο περί μίας πολιτικής προορισμένης να διατηρήσει την χώρα του υπαρκτή. Ο Τσώρτσιλ, αντίθετα, αρνούμενος πεισματικά να έλθει σε οποιαδήποτε μορφής συνεννόηση μαζί μου, προέβη σε καταδίκη της Μ. Βρετανίας σε μία πολιτική αυτοκτονίας. Διέπραξε το ίδιο ακριβώς λάθος με τους στρατηγούς εκείνους που προχωρούν στην διεξαγωγή ενός πολέμου καταφεύγοντας στην εφαρμογή των στρατηγικών τακτικών του προηγουμένου πολέμου. Σήμερα, ωστόσο, τα υπάρχοντα δεδομένα είναι αδύνατον να υποστούν προσαρμογή σε μία τέτοια τάξη πραγμάτων. Νέος αποφασιστικός παράγοντας καθίσταται η ύπαρξη των δύο γιγάντων, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Ρωσίας. Η Αγγλία του Πιτ κατόρθωσε να επιτύχει την ισορροπία των παγκοσμίων δυνάμεων, παρεμποδίζοντας την ηγεμονία επί της Ευρώπης, φράζοντας δηλαδή τον δρόμο στον Ναπολέοντα να επιτύχει τον σκοπό του. Η Αγγλία του Τσώρτσιλ, από την άλλη πλευρά, εάν επιθυμούσε την διατήρηση της ισορροπίας των δυνάμεων αμετάβλητης, όφειλε να επιτρέψει την Ένωση της Ευρώπης.

Κατά την έναρξη αυτού του πολέμου έπραξα ό,τι ήταν εφικτό προκειμένου να ενεργήσω ωσάν να πίστευα ότι ο Τσώρτσιλ ήταν σε θέση να κατανοήσει την αλήθεια και την σημασία αυτής της μεγάλης πολιτικής.

Στις στιγμές των εκλάμψεων του ήταν πραγματικά σε θέση να την αντιληφθεί. Όμως από πολλά χρόνια τώρα είναι δέσμιος χεροπόδαρα στο εβραϊκό άρμα. Όταν επιχειρούσα να έλθω σε μία συνεννόηση με την Αγγλία, απώτερος σκοπός μου ήταν να αποφύγω την πρόκληση μίας καταστάσεως με ανεπανόρθωτες συνέπειες στην Δύση.

Όταν στη συνέχεια έστρεψα το βάρος της επιθέσεως στα Ανατολικά και διέρρηξα το κομμουνιστικό απόστημα, έτρεφα την ελπίδα πως μ' αυτή μου την πράξη θα αναζωπύρωνα κάποιες σπίθες κοινού νου στις δυτικές δυνάμεις. Τους παρείχα την δυνατότητα, χωρίς να καταβάλλουν το ελάχιστο τίμημα, να συνεισφέρουν σε μία πράξη καθάρσεως, αφήνοντας χωρίς φόβο το καθήκον απολυμάνσεως της Δύσεως και μόνο στα δικά μας χέρια. Το αβυσσαλέο όμως μίσος που νιώθουν οι υποκριτές αυτοί για έναν άνθρωπο καλής βουλήσεως και πίστεως, είναι πολύ ισχυρότερο από το αίσθημα αυτοσυντηρήσεως τους. Το αληθές είναι ότι είχα υποτιμήσει την δύναμη της εβραϊκής κυριαρχίας επί της Αγγλίας του Τσώρτσιλ. Οι δυτικοί προτιμούσαν να καταστραφούν από νωθρότητα, παρά να αποδεχθούν τον εθνικο-σοσιαλισμό ανάμεσα τους. Πιθανόν, υπό το βάρος πιέσεως, ίσως επεδείκνυαν ανεκτικότητα σε μία προσθήκη αντισημιτισμού εκ μέρους μας. Η απόλυτη και οριστική όμως απόφαση μας να εκριζώσουμε εκ θεμελίων την εβραϊκή εξουσία και κυριαρχία απ' όλο τον κόσμο, αυτό πράγματι ήταν πολύ βαρύ φαγητό για να το χωνέψουν τα λεπτεπίλεπτα στομάχια τους!

Η οξυδέρκεια του Πιτ συνίστατο στην εφαρμογή μίας πραγματιστικής πολιτικής, εναρμονισμένης με τις συγκυρίες της εποχής, η οποία επέτρεψε στην χώρα του να συνέλθει κατά θεαματικό τρόπο, διασφαλίζοντας την παγκόσμια κυριαρχία στον 19ο αιώνα. Η μίμηση αυτής της πολιτικής, εν είδει υποτακτικού, εκ μέρους του Ουίνστων Τσώρτσιλ, παραγνωρίζοντας ολοκληρωτικά την ανομοιότητα των συνθηκών, αποτελεί μωρία. Γεγονός είναι πως ο κόσμος υπέστη πολλές προόδους από την εποχή του Πιτ! Επί έναν ολόκληρο αιώνα οι μεταβολές επέρχονταν με βραδύ ρυθμό. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος όμως επέσπευσε τον ρυθμό και ο πόλεμος αυτός (αναφέρεται στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) μας ώθησε σε μία εμφάνιση των εκκρεμοτήτων και σε μία τελική ρύθμιση! Κατά την αυγή του 19ου αιώνα, η Ευρώπη ήταν η μοναδική υπολογίσιμη δύναμη εξ απόψεως δυνάμεως και ισχύος. Οι μεγάλες αυτοκρατορίες της Ασίας είχαν περιέλθει σε κατάσταση λήθαργου, μία κατάσταση που ταιριάζει σε πολλά προς έναν ύπνο θανάτου. Ο Νέος Κόσμος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία έκφυση στην άκρη του Παλαιού και κανείς δεν είχε την δυνατότητα να διαβλέψει την εκπληκτική μοίρα που ανέμενε τις δεκατρείς βρετανικές αποικίες οι οποίες μόλις είχαν αποκτήσει την ελευθερία τους. Δεκατρείς! Δεν θα ήθελα να φανώ προληπτικός, η ιστορία όμως με υποχρεώνει εκ των περιστάσεων να γίνω! Το νέο αυτό κράτος το οποίο αριθμούσε μόλις τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους, μεγάλωσε εξαιρετικά δυσανάλογα στην διάρκεια εκατό περίπου ετών και στις αρχές του 20ού αιώνα είχε κιόλας μεταβληθεί σε μία παγκόσμια δύναμη!

Κατά την διάρκεια της καθοριστικής περιόδου μεταξύ των ετών 1930 και 1940, η κατάσταση διαφαινόταν εντελώς διαφορετική από εκείνη η οποία ίσχυε την εποχή του Πιτ και του Ναπολέοντα. Η Ευρώπη, καταρρακωμένη και εξαχρειωμένη από έναν μεγάλο πόλεμο, είχε απωλέσει την υπερηφάνεια όσο και την ισχύ της θέσεως της και ο ρόλος τον οποίο ασκούσε κατά το παρελθόν ως ηγέτιδα δύναμη δεν της ήταν πλέον αναγνωρίσιμος. Μπορεί να εξακολουθούσε να αποτελεί ένα από τα κέντρα έλξεως της γης, η σημασία της όμως μειωνόταν διαρκώς σε σχέση με την αυξανόμενη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, του ασιατικού γίγαντα της Ρωσίας και της αυτοκρατορίας του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Εάν η Θεία Πρόνοια είχε εξασφαλίσει στην γηραιά και εξασθενημένη Βρετανία έναν νέο Πιτ αντί για τον εβραιόδουλο μέθυσο Τσώρτσιλ, ο νέος Πιτ θα αντιλαμβανόταν αμέσως το γεγονός ότι η παραδοσιακή βρετανική πολιτική που βασίζεται στην διασφάλιση της ισορροπίας των δυνάμεων, θα έπρεπε να εφαρμοστεί σε διαφορετική πλέον κλίμακα, αυτή την φορά θα έπρεπε να εφαρμοσθεί σε παγκόσμια κλίμακα. Αντί να υποθάλπει τις ευρωπαϊκές αντιθέσεις και συγκρούσεις, η Βρετανία θα έπρεπε να μεθοδεύσει την ένωση της Ευρώπης. Εάν κατόρθωνε να καταστεί σύμμαχος μίας Ευρώπης Ενωμένης, θα εξασφάλιζε τότε τη δυνατότητα να επιβληθεί στο προσκήνιο ως δύναμη ικανή, ασκώντας έναν διαιτητικό ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις.

Κάθε τι συμβαίνον σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα πως η θεία δίκη τιμωρεί τώρα την Αλβιόνα για τα παρελθόντα της εγκλήματα, τα εγκλήματα τα οποία την ανέδειξαν στη δύναμη που ήταν. Η άνοδος του Τσώρτσιλ στην εξουσία σε μια περίοδο ιδιαίτερα αποφασιστική τόσο για την Βρετανία όσο και για την Ευρώπη, είναι η τιμωρία που επέλεξε η Ειμαρμένη καθώς αποτελεί ακριβώς τον άνθρωπο που χρειάζεται η εκφυλισμένη ηγέτιδα τάξη της Βρετανίας. Στην βούληση αυτού του ξεμωραμένου γελωτοποιού βρίσκεται τώρα ν' αποφασίσει για την μοίρα μιας μεγάλης αυτοκρατορίας και ταυτόχρονα ολόκληρης της Ευρώπης. Πιστεύω πως αποτελεί θέμα προς συζήτηση το κατά πόσον ο βρετανικός λαός, παρά τον εκφυλισμό της αριστοκρατίας του, διατήρησε τα προτερήματα εκείνα που δικαιολόγησαν μέχρι σήμερα την βρετανική παγκόσμια κυριαρχία. Από την πλευρά μου περί αυτού αμφιβάλλω, διότι δεν φαίνεται να υπήρξε καμιά λαϊκή αντίδραση απέναντι στα λάθη τα οποία διέπραξαν οι ηγέτες αυτού του έθνους. Κι όμως εμφανίσθηκαν πολλές ευκαιρίες που η Βρετανία θα μπορούσε να στραφεί θαρραλέα σε μια καινούργια και πιο εποικοδομητική κατεύθυνση.

Εάν το επιθυμούσε, η Βρετανία θα μπορούσε να θέσει ένα τέλος στον πόλεμο στις αρχές του 1941. Στους ουρανούς άνωθεν του Λονδίνου είχε αποδείξει σ' όλον τον κόσμο την θέληση ν' αντισταθεί και στο ενεργητικό της διέθετε τις ταπεινωτικές ήττες που είχε επιβάλει στους Ιταλούς στη Βόρεια Αφρική. Η πατροπαράδοτη Βρετανία θα είχε συνάψει ειρήνη. Οι Εβραίοι όμως δεν την επιθυμούσαν με κανένα τρόπο. Και τα οργανέτα τους, ο Τσώρτσιλ και ο Ρούζβελτ, ήταν παρόντες στο πολιτικό προσκήνιο, με αντικειμενικό σκοπό να την εμποδίσουν.

Η ειρήνευση αυτή θα είχε αποτρέψει την εμπλοκή των αμερικανών στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Κάτω από την καθοδήγηση του Ράιχ η Ευρώπη γρήγορα θα λάμβανε το δρόμο της ενοποιήσεως. Αφού το εβραϊκό δηλητήριο θα είχε εξοντωθεί, η ενοποίηση θα αποτελούσε εύκολη διαδικασία. Η Γαλλία και η Ιταλία, η καθεμία από τις χώρες αυτές θα ήταν έξω από την ηγεσία. Και οι δύο θα αναγκάζονταν να παραιτηθούν από τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους για απόκτηση μεγαλείου. Κι οι δυο θα έπρεπε να παραιτηθούν από τις αξιώσεις τους στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή, γεγονός το οποίο θα επέτρεπε στην Ευρώπη να επιδιώξει μια γενναία πολιτική φιλίας έναντι του Ισλάμ. Αναφορικά με την Βρετανία, αυτή απαλλαγμένη πλέον από τις δυσχέρειες που αντιμετώπιζε εντός της Ευρώπης, θα είχε την δυνατότητα να αφοσιωθεί απερίσπαστη στην ευημερία της Αυτοκρατορίας της. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Γερμανία θα είχε την δυνατότητα, άνευ αντιπάλων στα νώτα της, να αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στο ουσιαστικό καθήκον της, που αποτελεί φιλοδοξία της ψυχής μου και τον λόγο υπάρξεως του εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος συνίσταται στην καταστροφή του μπολσεβικισμού. Αυτή η εξέλιξη θα είχε σαν αποτέλεσμα την κατάκτηση μεγάλων εκτάσεων στην Ανατολή, κι εκείνες με τη σειρά τους θα εξασφάλιζαν τη μελλοντική ευημερία του γερμανικού λαού.

Ωστόσο οι φυσικοί νόμοι ακολουθούν μία λογική η οποία δεν συμμορφώνεται κατ' ανάγκην στις δικές μας ιδέες περί λογικής. Εμείς διαθέταμε όλη την καλή διάθεση να έλθουμε σε συμβιβασμό. Είμαστε ακόμα έτοιμοι να θέσουμε τις δυνάμεις μας στη ζυγαριά για την διατήρηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Και όλα αυτά, σημειωτέον σε μια εποχή, κατά την οποία, για να είμαι ειλικρινής, ένοιωθα μεγαλύτερη συμπάθεια προς τον ταπεινότερο Ινδό, παρά προς οιονδήποτε από αυτούς τους αλαζόνες νησιώτες. Στο μέλλον οι Γερμανοί θα νιώθουν ικανοποιημένοι διότι δεν συνέβαλαν στην επιβίωση μιας ξεπερασμένης τάξεως πραγμάτων, για την οποία ο μελλοντικός κόσμος θα δυσκολευόταν να τους δώσει συγχώρεση. Μπορούμε μετά βεβαιότητος να εκφράσουμε μία προφητεία: οιαδήποτε κι αν είναι η έκβαση της πολεμικής αυτής συρράξεως, η βρετανική αυτοκρατορία έφτασε στο τέλος της. Τραυματίστηκε θανάσιμα. Το μέλλον πλέον του βρετανικού λαού είναι να πεθάνει από πείνα και φυματίωση στο καταραμένο του νησί. Ανάμεσα στην βρετανική αδιαλλαξία και την μέχρι εσχάτων αντίσταση που προβάλλει το Ράϊχ, δεν υπάρχει τίποτε το κοινό. Κατ' αρχήν η Βρετανία είχε δυνατότητα εκλογής και τίποτα δεν την υποχρέωνε να εισέλθει στον πόλεμο, αλλά και στην πραγματικότητα ήταν αυτή που προκάλεσε τον πόλεμο.

Δεν κρίνεται αναγκαίο να τονίσω πως οι Πολωνοί εξωθούνταν από τους Βρετανούς και τους Γάλλους πολεμοκάπηλους (που κι αυτοί με τη σειρά τους παροτρύνονταν από τους εβραίους) να διαπράξουν αυτοκτονία. Αλλά και έτσι έχοντας τα πράγματα, κι αφού διέπραξε το αρχικό λάθος, η Βρετανία είχε την ευχέρεια να διαχωρίσει τη θέση της, είτε μετά την διάλυση της Πολωνίας, είτε μετά την ήττα της Γαλλίας. Βεβαίως αυτό δε θα ήταν πολύ τιμητικό από την πλευρά της να πράξει κάτι τέτοιο, αλλά σε τέτοια θέματα το βρετανικό αίσθημα τιμής δεν είναι και πολύ ευαίσθητο. Η μόνη ενέργεια που είχε να πράξει ήταν να ρίξει ξεκάθαρα το βάρος της λιποταξίας της στις πλάτες των πρώην συμμάχων της -ακριβώς όπως έκανε η Γαλλία με το Βέλγιο το 1940- και τότε ακόμα κι εμείς οι ίδιοι θα την βοηθούσαμε να διασώσει ουσιαστικά την αξιοπρέπεια της.

Στις αρχές του 1941, όταν οι επιτυχίες της στη βόρεια Αφρική είχαν αποκαταστήσει το γόητρο της, είχε μια ακόμα καλύτερη ευκαιρία να αποσυρθεί από το θέατρο του πολέμου και να συνάψει ειρήνη ύστερα από διαπραγματεύσεις μαζί μας. Εύλογα θα διερωτηθείτε, ίσως, γιατί προτίμησε να υπακούσει στις διαταγές των εβραίων και αμερικανών συμμάχων της, οι οποίοι στην πραγματικότητα ήταν πιο αδίστακτοι και από τους χειρότερους εχθρούς της; Θα σας το πω. Η Βρετανία δεν διεξήγαγε τον δικό της πόλεμο. Πρωτοστατούσε σε έναν πόλεμο που της είχε επιβληθεί από τους αδυσώπητους συμμάχους της.

Από την άλλη όχθη, η Γερμανία, δεν διέθετε κανένα περιθώριο επιλογής: Δεδομένης της δηλώσεως μας ότι επιθυμούμε να ενώσουμε επιτέλους ολόκληρο τον Γερμανικό Λαό σε ένα μεγάλο Ράιχ, εξασφαλίζοντας πραγματική ανεξαρτησία γι' αυτούς, εν άλλοις λόγοις να τους διασφαλίσουμε την ελευθερία να βιώσουν τις συνθήκες ζωής που επιθυμούσαν, συλλήβδην οι εχθροί μας εξεγέρθηκαν εναντίον μας. Πλέον ο πόλεμος κατέστη αναπόφευκτος, όχι για κανέναν άλλον λόγο αλλά διότι για να τον αποφύγουμε θα είμασταν υποχρεωμένοι εκ των περιστάσεων να προδώσουμε τα ζωτικά συμφέροντα του γερμανικού λαού.

Αναφορικά με την κατάσταση του λαού μας, ούτε επιθυμούσαμε ούτε δυνάμεθα να νιώσουμε ικανοποίηση με μία επίφαση ή με ένα απλό όραμα φαινομενικής ανεξαρτησίας. Τέτοιου είδους οράματα είναι καλά για τους Σουηδούς και τους Ελβετούς οι οποίοι είναι πάντα έτοιμοι να προσυπογράψουν με αμφίβολες και περίπλοκες λύσεις, αρκεί να μπορούν ταυτόχρονα να γεμίσουν τις τσέπες τους.

Εξ αυτής της απόψεως, ούτε φυσικά η Δημοκρατία της Βαϊμάρης μπορεί να προβάλει πιο σοβαρές απαιτήσεις. Μία τέτοια κατάσταση ωστόσο δεν συνιστά φιλοδοξία αντάξια των προσδοκιών του Γ Ράιχ. Βρεθήκαμε λοιπόν καταδικασμένοι να διακινδυνεύσουμε τον πόλεμο και η μόνη μας έννοια και προσπάθεια ήταν να επιλέξουμε την λιγότερο δυσμενή συγκυρία. Και αφού εισήλθαμε σε αυτόν, ήταν αδύνατον να αποσυρθούμε. Οι αντίπαλοι μας δεν αντιτίθενται μόνο στην κοσμοθεωρία του εθνικοσοσιαλισμού. Μισούν πραγματικά τον εθνικοσοσιαλισμό, διότι στην εγκαθίδρυση του και στην εμβίωσή του βλέπουν την δύναμη που οδήγησε στην ανύψωση των προτερημάτων του Γερμανικού Λαού. ΓΓ αυτό και επιδιώκουν συστηματικά την καταστροφή του γερμανικού λαού, περί αυτού δεν μπορεί να υπάρξει ίχνος αμφιβολίας. Γιατί μια ακόμη φορά, το μίσος των αντιπάλων μας αποδείχθηκε ισχυρότερο από την υποκρισία. Ως εκ τούτου, δεν δυνάμεθα παρά να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας στους εχθρούς μας για το γεγονός ότι εξέθεσαν διαυγώς τις σκέψεις τους σε μας.

Στο ολέθριο αυτό μίσος που έχει επικαλύψει τα πάντα, δεν μπορούμε να ανταπαντήσουμε παρά με το μέσο του ολοκληρωτικού πολέμου. Πολεμώντας για την ίδια την επιβίωση μας, πολεμούμε με το θάρρος αυτού που ο αγώνας απέμεινε η μόνη και έσχατη λύση και οτιδήποτε κι αν συμβεί, θα πολεμήσουμε μέχρι θανάτου για να διασώσουμε τις ζωές μας.

Η Γερμανία θα προβάλει από αυτό τον πόλεμο ισχυρότερη παρά ποτέ και η Βρετανία πιο εξασθενημένη παρά ποτέ. Η ίδια η μελέτη της ιστορικής πραγματικότητας αποδεικνύει περίτρανα πως η δυστυχία και η κακοτυχία για την Γερμανία αποτελούν συχνά ένα απαραίτητο προανάκρουσμα για μια μεγάλη Αναγέννηση. Τα πάθη του γερμανικού λαού, ο οποίος σε αυτόν τον πόλεμο υποφέρει ασύγκριτα περισσότερο από κάθε άλλο λαό, είναι εκείνα ακριβώς τα δεινά που, αν το θελήσει η θεία πρόνοια, θα επενεργήσουν για να ανυψωθεί επάνω από τη μεθυστική επίδραση της νίκης.

Κι αν ακόμη η θεία πρόνοια μας εγκαταλείψει, παρά τις ακλόνητες θέσεις μας και την αποφασιστική σταθερότητα μας, τούτο σημαίνει πως η μοίρα μας υποβάλλει σε ακόμα μεγαλύτερες δοκιμασίες προκειμένου να μας δώσει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε το δικαίωμα μας να ζήσουμε.

6 Φεβρουαρίου 1945

Ύστερα από πενήντα τέσσερις μήνες τιτάνιου αγώνα, ο οποίος διεξήχθη κι από τις δύο μεριές και συντηρείται με ορμή, ο γερμανικός λαός βρίσκεται τώρα να πολεμά πλέον μόνος, αντιμέτωπος ενός συνασπισμού ορκισμένου να τον εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά. Ο πόλεμος λυσσομανά παντού κατά μήκος των συνόρων μας. Πλησιάζει ολοένα και περισσότερο. Οι εχθροί μας συγκεντρώνουν όλες τους τις δυνάμεις για την τελική επίθεση. Αντικειμενικός τους σκοπός δεν είναι μόνο να μας νικήσουν στη μάχη, αλλά να μας συντρίψουν και τελικά να μας εξοντώσουν. Σκοπός τους είναι να καταστρέψουν δια πυρός και σιδήρου το Ράιχ μας, να εξαφανίσουν από προσώπου γης την κοσμοθεώρησή μας, να υποδουλώσουν ολοκληρωτικά τον γερμανικό λαό, τιμωρώντας τον κατ' αυτόν τον τρόπο για την πίστη του προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Φτάσαμε πλέον στο τελευταίο τέταρτο της ώρας.

Η κατάσταση πλέον είναι σοβαρή, πάρα πολύ σοβαρή. Φαντάζει ακόμη να είναι απελπιστική. Είναι δυνατόν πολύ εύκολα να υποχωρήσουμε μπροστά στην κούραση, στην εξάντληση, μπορούμε να αφήσουμε τους εαυτούς μας ν' απογοητευθούν σε σημείο που να μας τυφλώνει αδυνατώντας να διακρίνουμε τις αδυναμίες των εχθρών μας. Οι αδυναμίες όμως αυτές, παρά ταύτα υπάρχουν. Διαθέτουμε απέναντι μας έναν ετερόκλητο συνασπισμό, που συνενώθηκε από το μίσος και τον φθόνο και απέκτησε συνοχή εξαιτίας του πανικού τον οποίο η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία προκάλεσε σε αυτό το εβραιοκυριαρχούμενο συνοθύλευμα. Αντικρύζοντας πρόσωπο με πρόσωπο αυτό το άμορφο τερατούργημα, μοναδική μας ελπίδα είναι να βασισθούμε απόλυτα στον εαυτό μας και στις δυνάμεις μας. Να αντιταχθούμε δραστικά σε αυτά τα ετερογενή στοιχεία με μια εθνικά συμπαγή ενότητα, διαποτισμένη με ψυχικό θάρρος που καμιά δυσμενής συγκυρία δεν θα είναι δυνατό να την κλονίσει.

Ένας λαός που αντιστέκεται όπως αντιστέκεται τώρα ο γερμανικός λαός, ουδέποτε δύναται να καταστραφεί από ένα τέτοιο συρφετό. Αντίθετα, θα αναβλύσει από αυτό το χωνευτήριο με μία ψυχή περισσότερο σταθερή, ατρόμητη παρά ποτέ. Όποιες αποτυχίες και εάν υποστούμε επί των ημερών που θα επακολουθήσουν, ο γερμανικός λαός θα αντλήσει από αυτές νέες δυνάμεις και οτιδήποτε και εάν συμβεί σήμερα, θα επιζήσει για να γνωρίσει ένα ένδοξο μέλλον. Η μανία εξοντώσεώς μας που ωθεί αυτούς τους κύνες στο κυνήγι του θηράματος τους, δεν αφήνει περιθώρια για καμία άλλη εκλογή. Μας υποδεικνύει την ατραπό που πρέπει να ακολουθήσουμε, το μοναδικό μονοπάτι το οποίο μας απομένει. Οφείλουμε να συνεχίσουμε και να εντείνουμε τον αγώνα με την ορμή και το πάθος που μας δίνει η απελπισία, χωρίς καμία υπαναχώρηση. Με τα βλέμματα στραμμένα προς τον εχθρό πάντοτε, πρέπει να προασπίσουμε σπιθαμή προς σπιθαμή το έδαφος της Πατρίδας μας χωρίς καμία υποχώρηση. Όσο θα διαρκεί ο πόλεμος, η ελπίδα πάντοτε θα υφίσταται και αυτό ασφαλώς και είναι αρκετό ώστε να μας αποτρέψει να θεωρήσουμε ότι όλα έχουν πλέον χαθεί. Καμία μάχη δεν είναι χαμένη εάν προηγουμένως δεν δοθεί και η έκβαση της είναι αβέβαιη, όπως και κάθε παιχνίδι, μέχρι το τέλος. Και εάν ακόμη η Ειμαρμένη απεφάσισε για μία ακόμη φορά στην διάρκεια της ιστορικής μας πορείας ότι πρέπει να υποστούμε συντριβή από στρατιωτικές δυνάμεις υπέρτερες των δικών μας, σε αυτή την περίπτωση ας πέσουμε μαχόμενοι υπερήφανα με τα κεφάλια ψηλά και με βεβαία επίγνωση πως η Τιμή του Γερμανικού Λαού παραμένει ακηλίδωτη. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ακόμα πως ακόμα και μια απελπισμένη ηρωική μάχη παραμένει πάντοτε ένα φωτεινό παράδειγμα. Ας ενθυμηθούμε τον Λεωνίδα και τους τριακόσιους Σπαρτιάτες του. Ωστόσο δεν είμαστε φτιαγμένοι από υλικό που πηγαίνει σήμερα στη σφαγή σαν τα πρόβατα, δεν θα μας οδηγήσουν ποτέ στο σφαγείο!

Ποτέ δεν υπάρχει απελπιστική κατάσταση. Αναλογισθείτε πόσα παραδείγματα μεταστροφής της τύχης εμφανίζονται στην ιστορία του γερμανικού λαού. Στη διάρκεια του επταετούς πολέμου ο Φρειδερίκος είχε περιέλθει σε απελπιστικές δυσχέρειες. Τον Χειμώνα του 1762 είχε λάβει την απόφαση πως εάν δεν εμφανιζόταν καμία αλλαγή σε μία καθορισμένη από τον ίδιο ημερομηνία, θα έθετε τέρμα στη ζωή του, λαμβάνοντας δηλητήριο. Λίγες ημέρες πριν από την ημερομηνία που είχε επιλέξει, η Τσαρίνα απεβίωσε αιφνιδίως και η κατάσταση άλλαξε θεαματικά. Όπως ο Μεγάλος Φρειδερίκος, και εμείς σήμερα αντιμαχόμαστε μία μεγάλη σύμπραξη δυνάμεων και ένας συνασπισμός δεν μπορεί να αποτελεί μία σταθερή ενότητα. Υφίσταται μόνο με τη βούληση ενός αριθμού ατόμων. Εάν ο Τσώρτσιλ εξαλειφόταν αιφνιδίως, όλα θα μπορούσαν να μεταβληθούν άρδην. Ενδεχομένως τότε η βρετανική αριστοκρατία αντιλαμβανόταν την άβυσσο που διανοίγεται εμπρός της και την καταλάμβανε μία δυνατή κρίση. Έχουμε ακόμη την δυνατότητα να αδράξουμε την νίκη στην τελική ευθεία! Ίσως να μας παρασχεθεί ο χρόνος να το πράξουμε. Το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι να αρνηθούμε την υποταγή. Για τον Γερμανικό Λαό το γεγονός της ανεξάρτητης ζωής είναι ένας σκοπός αγώνα.

Και από μόνος του αυτός ο σκοπός θα ήταν αρκετός ως αιτιολογία για τον πόλεμο αυτό, που δεν έγινε μάταια, όντας αναπόφευκτος. Οι εχθροί του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού μου τον επέβαλαν κιόλας από τον Ιανουάριο του 1933...

7 Φεβρουαρίου 1945

Λαός ο οποίος διακατέχεται από την επιθυμία να δρέψει τους καρπούς της ευημερίας, οφείλει να παραμείνει δεμένος με την πατρογονική γη του. Κάθε άνθρωπος ουδέποτε πρέπει να απομακρύνεται από την γη εκείνη στην οποία είχε την τιμή να γεννηθεί. Και αν φύγει για λίγο, οφείλει και πάλι να θέσει ως σκοπό την επιστροφή του σε αυτήν. Οι Βρετανοί οι οποίοι μεταβλήθηκαν σε αποικιστές εξ ανάγκης και έγιναν μεγάλοι αποικιστές, ουδέποτε παρέβλεψαν αυτή την αρχή. Αναφορικά με τους ηπειρωτικούς λαούς, εκφράζω την βεβαιότητα ότι είναι σημαντικό να εξαπλώνονται μόνο προς τα εδάφη εκείνα όπου συνορεύουν με τα εδάφη τα δικά τους. Η αναγκαιότητα να δημιουργήσουν ρίζες και στερεό υπόβαθρο, ισχύει σε όλους τους ηπειρωτικούς λαούς και ιδιαιτέρως στους Γερμανούς και αυτή η διαπίστωση κατά πάσα πιθανότητα επεξηγεί σε ικανοποιητικό βαθμό το γεγονός γιατί δεν υπήρξε ποτέ η αίσθηση της ανάγκης να γίνουμε αποικιστές. Μία αναδρομή στην ιστορία, παλαιοτέρα αλλά και νεότερα, καταδεικνύει πως οι υπερπόντιες επιχειρήσεις-εξαπλώσεις εξασθένισαν πάντοτε, στο διάβα του χρόνου, εκείνους που τις αποτόλμησαν, με αποτέλεσμα άπαντες να εξαντληθούν από τις καταβαλλόμενες προσπάθειες. Και αναπόφευκτα, άπαντες υπέκυψαν υπό την πίεση δυνάμεων τις οποίες είτε τις αφύπνισαν, είτε τις δημιούργησαν οι ίδιοι. Τι αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα υφίσταται επ' αυτού από τους ίδιους τους Έλληνες;

Ό,τι θεωρήθηκε αληθές από τους αρχαίους Έλληνες παραμένει το ίδιο αληθές για τους Ευρωπαίους στη σημερινή εποχή. Προκειμένου να εξασφαλίσει ευημερία ένας λαός, οφείλει να επικεντρώσει τις προσπάθειες του στην ίδια την πατρίδα του. Μία μελέτη οιασδήποτε μακράς ιστορικής περιόδου, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Η Ισπανία, η Γαλλία και η Βρετανία κατέστησαν ισχνές, εξαντλώντας τους εαυτούς τους σε μάταιες και ανώφελες αποικιακές εξορμήσεις. Οι ήπειροι εκείνες που γεννήθηκαν από την Ισπανία και τη Βρετανία, απέκτησαν ανεξάρτητη ζωή και εμφανώς εγωιστικές προοπτικές. Ακόμη όμως και έτσι, δεν κατέστησαν παρά τεχνητοί κόσμοι στερούμενοι ψυχής, πολιτισμού και παραδόσεως δικής τους. Κρίνοντας τις κανείς εξ αυτής της απόψεως, δεν συνιστούν τίποτε παραπάνω από σαρκώματα. Μπορεί, βεβαίως, να επιχαίρει κανείς για την επιτυχία που πραγματώθηκε δια της κατοικήσεως ηπείρων οι οποίες προηγουμένως ήταν έρημες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και η Αυστραλία αποτελούν αντιπροσωπευτικά επ' αυτού παρά-δείγματα. Η επιτυχία βέβαια αυτού του εγχειρήματος έχει μόνο υλική διάσταση. Διότι πρόκειται για τεχνητά δημιουργήματα, σώματα άνευ ηλικίας, τα οποία είναι αδύνατο κανείς να προσδιορίσει εάν βρίσκονται ακόμη στην παιδική ηλικία ή έχουν κιόλας φθάσει στα βαθιά γεράματα. Στις ηπείρους εκείνες που είχαν ζωή, η αποτυχία υπήρξε ακόμη πιο τραγική. Στις τελευταίες, οι λευκές φυλές των αποικιστών επέβαλλαν τη βούληση τους δια της βίας και η επιρροή που άσκησαν στους τοπικούς πληθυσμούς των γηγενών υπήρξε αμελητέα. Οι Ινδοί παρέμειναν Ινδοί, οι Κινέζοι παρέμειναν Κινέζοι και οι Μωαμεθανοί εξακολούθησαν να είναι Μωαμεθανοί. Δεν συντελέσθηκα&#